تبلیغات
اخبار روز - مالیات
پنجشنبه 29 مهر 1389

مالیات

   نوشته شده توسط: مینا نوروزی    

یکصد هزار خانه خالی بیش از استاندارد جهانی در تهران داریم که با توجه به تعداد مستأجران در پایتخت می‌تواند بسیار راهگشا باشد و به تعادل بازار کمک کند. لازمه این کار، اخذ مالیات و عوارض است ودر صورتی که مالکان خانه خود را اجاره بدهند می توانند از تخفیف یا معافیت مالیاتی برخوردار شوند.

چرا طرح اخذ مالیات از خانه‌های خالی در پایتخت بی‌سرانجام ماند؛
خانه‌های خالی، کمبود مسکن و مشکل خانوارهای مستأجر

گروه اقتصادی- یکصد هزار خانه خالی بیش از استاندارد جهانی در تهران داریم که با توجه به تعداد مستأجران در پایتخت می‌تواند بسیار راهگشا باشد و به تعادل بازار کمک کند. لازمه این کار، اخذ مالیات و عوارض است ودر صورتی که مالکان خانه خود را اجاره بدهند می توانند از تخفیف یا معافیت مالیاتی برخوردار شوند.

در آستانه اجرای قانون هدفمندی یارانه ها، تعدادی از مالکان، صاحبان خانه های استیجاری و آپارتمان هایی که برای فروش یا اجاره در نظر گرفته اند، عرضه خانه های اجاره ای یا قابل فروش خود را متوقف کرده اند تا بعد از آثار هدفمندی بر قیمت ها، اقدام به عرضه مسکن اجاره ای یا فروشی کنند.

براین اساس، تعداد خانه های خالی از سکنه که در سال های اخیر با هدف کسب سود زیاد عرضه نشده اند همچنان رو به افزایش هستند ودر هفته های اخیر، حتی کسانی که آپارتمان های خود را هر سال به طور معمول اجاره می داده اند از این کار خودداری کرده اند.

بسیاری از افراد و خانوارهای دارای درآمد متوسط و فقیر جامعه که در شهرهایی مانند تهران مستاجر هستند، نسبت به این وضعیت انتقاد دارند و از مسئولین اقتصادی، سازمان امور مالیاتی و شهرداری ها این پرسش را مطرح می کنند که چرا طرح مالیات بر خانه های خالی که از چند سال پیش برای ساماندهی عرضه و تقاضای مسکن مطرح شده بود اجرایی نمی شود.

برخی از مالکان با این بهانه که زمین و خانه برای خودمان است، می‌گویند که در صورت تمایل ساخت آن را نیمه کاره می گذاریم یا خانه را خالی نگه می داریم و آنها با این بهانه از تن دادن به قانون خودداری می کنند، اما املاک این افراد سرمایه های جامعه نیز محسوب می شود و آنها حق ندارند به سرمایه های جامعه آسیب وارد کنند.

طبق برآوردهای شورای شهر تهران، حدود200 هزار خانه خالی در تهران وجود دارد که معادل شش تا هفت درصد کل خانه های موجود در تهران است، حداقل 50 درصد این خانه ها یعنی حدود 100 هزار خانه باید مورد استفاده قرار گیرد. زیرا متوسط تعداد خانه های خالی در شهرهای جهان دو تا سه درصد تعداد کل خانه های هر شهر است اما در تهران این رقم شش تا هفت درصد و حدود سه درصد بیشتر از استاندارد جهانی است.

این موضوع باعث شده که عملا 100 هزار خانه خالی بیش از استاندارد جهانی در تهران داشته باشیم و عرضه این 100 هزار خانه خالی با توجه به تعداد مستاجران در پایتخت می تواند بسیار راهگشا باشد و تعادل ایجاد کند. اما لازمه این کار اخذ مالیات و عوارض است و در صورتی که مالکان خانه خود را اجاره بدهند، می توانند از تخفیف یا معافیت مالیاتی برخوردار شوند.

به گفته رسول خادم عضو شورای شهر، تهران تا سال 1404 تنیازمند تولید بیش از دو میلیون و 800 هزار واحد مسکونی است. براساس آخرین سرشماری کشور که در سال 1385 صورت گرفته است، در تهران دو میلیون و 450 هزار واحد مسکونی وجود دارد که این تعداد برای جمعیت هشت میلیون نفری پایتخت کفایت نمی کند. در حال حاضر، سرانه هر واحد مسکونی بیش از 4 نفر است؛ در حالی که این رقم باید تا سال 1404 که افق طرح جامع تهران قلمداد می شود به حدود 3 نفر کاهش یابد در این شرایط واضح است که با کمبود قابل توجه تعداد خانه های مسکونی در شهر تهران مواجه هستیم.

در کشورهای صنعتی و توسعه یافته، همه خانه ها شامل عوارض و مالیات می شوند و کسانی که از یک سطح مشخص و معیشتی، بیشتر اقدام به خرید ملک، زمین و ساختمان می کنند باید مالیات و عوارض بیشتر بدهند. براین اساس، حتی ثروتمندان این دسته از کشورها مانند لردهای انگلیس، مالکیت خانه خود را به نام دولت ثبت می کنند یا وقف می کنند و با امضای قرارداد، از دولت یا سازمان های خیریه اجاره می کنندو در آن سکونت می کنند زیرا اجاره این ساختمان ها به مراتب ارزان تر و کم هزینه تر از نگهداری مالکیت آنها و پرداخت هزینه مالیات و عوارض و هزینه های نگهداری و... است.

این تجربه های موفق نشان داده که با وضع قوانین و مقررات در این کشورها، عرضه مسکن افزایش یافته و مردم و صاحبان درآمدهای بالا حرض و ولع برای خرید آپارتمان، ساختمان و زمین بیشتر از نیاز معیشتی خود ندارند. بسیاری از افراد و خانوارهای ثروتمند و پول دار در این کشورها تلاش می کنند که تنها یک ملک یا ساختمان یا آپارتمان را به نام خود داشته باشند و در آن زندگی کنند و سایر املاک خود را اجاره می دهند یا در اختیار دولت و سازمان های خیریه قرار می دهند تا هم درآمد نسبی و کم داشته باشند و هم هزینه های عوارض ومالیات کمتری پرداخت کنند.

این شرایط باعث شده که تعداد خانه های خالی نسبت به شهری مانند تهران به شدت کمتر باشد و برای دولت و شهرداری ها نیز درآمد ایجاد می کند.

اما در ایران، به خاطر نبود قوانین و مقررات و نظام مالیاتی و عوارض و مالی کارآمد، بسیاری از افراد صاحب درآمد و ثروت، پول خود را در مسکن سرمایه گذاری می کنند تا در شرایط رشد شدید نقدینگی و تورم و افزایش قیمت مسکن مانند سال های 1382 تا 1387 از محل افزایش قیمت مسکن به سودهای بادآورده و هنگفت دست یابند. این شرایط باعث شده که این افراد و دلالان مسکن بدون پرداخت هزینه مالیات و عوارض و حتی بدون پرداخت هزینه استهلاک ساختمان و هزینه نگهداری ساختمان، به سود زیادی دست یابند.

در حالی که انتظار می رود قیمت ساختمان از سال پنجم به بعد با افت قیمت و استهلاک مواجه شود اما این روند برخلاف انتظار در ایران اتفاق افتاده است و مالکان نه تنها هزینه مالیات و عوارض متناسب را نمی پردازند بلکه به جای کاهش قیمت ملک خود با افزایش نرخ مسکن مواجه می شوند.

این روند کاذب، عملا باعث شده که افراد فقیر و متوسط نتوانند پس از سال ها پس انداز، به خانه شخصی خود دست یابند و هر سال باید پول بیشتری را به عنوان ودیعه یا اجاره به مالکان بپردازند. با این شرایط، مستاجران هر سال فاصله پول خود با قیمت مسکن را بیشتر احساس می کنند و عملا از خرید یا اجاره ملک مورد انتظار خود ناامید می شوند.

براین اساس، اگر تعداد خانه های خالی که حدود 200 هزار واحد هستند هر چه سریع‌تر ساماندهی نشوند و سیاست های اقتصادی و مالیاتی متناسب با ساخت و ساز مسکن اصلاح نشود و از خانه های خالی مالیات گرفته نشود،عده ای همچنان به دنبال دلالی و سوداگری خواهند بود و بعد از هدفمندی یارانه ها، قیمت و اجاره مسکن را افزایش می دهند و این روند باعث می شود که عملا مردم نیازمند در حد معیشت و توان مالی خود نتوانند از امکانات موجود مملکت بهره ببرند و عرضه و تقاضای مسکن با وجود افزایش تولید مسکن در سال های اخیر، نابسمان تر خواهد شد.

دولت، سازمان امور مالیاتی، شورای شهر، شهرداری و مجلس، باید در کنار صرف این همه بودجه و هزاران میلیارد تومان سرمایه گذاری و افزایش تولید مسکن، باید سیاست هایی را اتخاذ کنند که عرضه مسکن افزایش یابد و تعداد خانه های خالی از سکنه کاهش یابد و مردم بتوانند در حد قدرت خرید خود، حداقل،نیاز معیشتی خود و هزینه یک مسکن اجاره ای را تامین کنند.

مالیات 20 درصدی برای خانه ها و اراضی بدون استفاده

در یکی دوسال اخیر، شورای شهر تهران و برخی دستگاه های اجرایی دولتی و عمومی، برنامه هایی را برای اخذ مالیات بیشتر از خانه های خالی پیگیری کرده بودند. اما هنوز به نتیجه نرسیده تا اثر خود را بر افزایش عرضه مسکن اجاره ای یا فروشی بگذارد.


رییس شورای شهر تهران با اعلام اینکه به زودی طرح "اخذ مالیات از خانه ها و اراضی بدون استفاده" به صورت جدی و با ساز و کار قوی تر از گذشته، در صحن شورا بررسی می شود، از احتمال ارائه این طرح به مجلس برای پشتیبانی بیشتر خبر داد و گفت: باید اخذ عوارض از این قبیل املاک عادی شود تا از بی مصرفی واحدهای مسکونی در پایتخت جلوگیری شود. نرخ مالیات پیشنهادی شورای شهر برای خانه های خالی 20 درصد قیمت منطقه ای اعلام شده است.

اعضای پارلمان محلی تهران در نظر دارند برای املاک و اراضی بدون استفاده در شهر، مالیات سنگین وضع کنند تا از یک سو مانع بی مصرفی واحدهای مسکونی شوند و از سوی دیگر به ناهنجاری های اجتماعی ناشی از وجود زمین های متروکه در محله ها خاتمه دهند.

رییس شورای شهر با اشاره به اینکه چند سال پیش لایحه ای با همین مضمون در شورا مطرح اما اجرایی نشد، گفت: این بار با هدف "دگرگونی مثبت" در بازار مسکن تهران، در نظر داریم با ساز و کارهای قوی‌تر، وارد شویم و اگر لازم باشد برای پشتیبانی از تصویب لایحه، جزئیات آن را به مجلس ارائه خواهیم کرد.

براساس متن لایحه شورای شهر، قرار است سالانه معادل 20 درصد قیمت منطقه ای املاک از خانه های بدون استفاده مالیات دریافت شود که با توجه به اینکه میانگین قیمت منطقه ای در تهران حدود 150 هزار تومان -40 هزار تومان در مناطق پایین و حداکثر 260 هزار تومان در محله های شمالی- است، نرخ مالیات برای خانه های خالی که اغلب در ارتفاعات تهران قرار دارند حدود 4 تا 10 میلیون تومان بسته به متراژ آنها محاسبه خواهد شد.

اخیرا دولت نیز برای مقابله با روند روبه رشد خانه های خالی در تهران، درصدد اجرای قانون تعزیرات برای این خانه ها است. هر چند نرخ جریمه ای که احتمالا برای تعزیراتی کردن مالکان خانه های خالی اعمال می شود، هنوز مشخص نیست؛ اما تیرماه سال 87 سخنگوی وقت دولت با اعلام طرح اخذ مالیات از خانه های خالی اعلام کرده بود مالکان مشمول پرداخت مالیات 25 درصدی خواهند شد.

هم اکنون طبق طرح شورای شهر، نرخ مالیات برای خانه های بدون استفاده 20 درصد از قیمت منطقه ای تعیین شده است. قیمت منطقه ای ملک، ارزش ریالی زمین یا خانه ای است که بر اساس دفترچه قیمت منطقه ای املاک تهران تعیین می شود. البته این قیمت معمولا بسیار کمتر از قیمت گذاری بنگاهی املاک است؛ اما با این حال عوارضی که بر اساس آن محاسبه می شود؛ کمابیش برای مالکان سنگین خواهد بود. بر اساس اعلام شهرداری تهران در حال حاضر میانگین قیمت منطقه ای املاک تهران 150 هزار تومان است که کمترین آن 40 و بیشترین آن 260 هزار تومان می شود.

در این شرایط بسیاری از مالکانی که خانه های با متراژ بزرگ خود را در مناطق بالای تهران؛ یعنی به ارزش منطقه ای هر مترمربع 250 هزار تومان رها کرده اند، ناچار به پرداخت عوارض سنگین سالانه می شوند. البته این لایحه پیش از این نیز در سال 82 در شورای شهر تهران به تصویب رسیده بود؛ اما به دلیل بروز برخی مشکلات که به تازگی در اجرای آن به وجود آمده، قرار است که دوباره با تاکید بیشتر و با سازوکارهای اجرایی قوی تری در شورای شهر مطرح شود.


Do you get taller when you stretch?
یکشنبه 15 مرداد 1396 04:44 ب.ظ
Good article! We will be linking to this particularly great post on our website.

Keep up the great writing.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر